• Афиша
  • О театре
  • Труппа
  • Репертуар
  • Гастроли
  • Фестивали
  • Новости
г. Петрозаводск,
пр. Карла Маркса, д. 19
Посмотреть на карте?
(814 2) 78-50-92 (касса)
puppet.theater.rk@yandex.ru

К 75-летнему юбилею театра

Снежана Слепкова. «В семьдесят пять все только начинается»// журнал «Carelia», №11, 2010

 Kaikki vasta alkamassa päivänsankarilla
Karjalan tasavallan nukketeatteri täyttää 75 vuotta joulukuussa 2010. Oheinen kirjoitus käsittelee sen toimintaa kymmenen viime vuoden ajalta. 
Merkittävä, jopa mullistava johdonvaihdos tapahtui Karjalan nukketeatterissa 2000–luvun alussa. Jelena Larionova oli tämän mullistuksen keskipisteenä. Tämä nuori nainen oli ehtinyt hankkia kokemusta kulttuuri– ja johtamistyöstä Karjalassa. Hänet nimitettiin nukketeatterin johtajaksi vuonna 2002. Teatterin 70–vuotispäivä oli kolmen vuoden päässä.
Nukketeatterin mullistus 
Karjalan nukketeatterin kulkema tie oli ollut vaiheikas. Teatteri oli saanut kokea nousuja ja väistämättömiä laskuja. Nyt 2000–luvun alussa teatterin ilme oli uusittava. 
Larionovan ryhtyessä teatterinjohtajaksi laitos oli perinteinen ammattimainen valtion nukketeatteri, joka esitti näytelmiä lähinnä lapsille. Tällaisia teattereita on useitakin Venäjän eri puolilla. 
Henkilökunnan työstä puuttui silloin nuorekkaan tarmokasta otetta. Keski–ikäisistä ja vanhemmista nukketaiteilijoista koostuva yhteisö oli piintyynyt ja väsähtänyt rutiiniin. Mittavia haasteellisia esityksiä ei juuri löytynyt teatterin ohjelmistosta. 
Nukketeatteri oli käynyt kiertueilla Karjalassa, mutta ei ollut esiintynyt valtakunnallisissa ja kansainvälisissä teatteritapahtumissa. Kuitenkin osallistuminen merkittäviin tapahtumiin on hyvin tärkeää teatteritaiteilijoille. Se suojaa piintyneisyydeltä, pysähtyneisyydeltä. 
Pikku katsojat pitivät kuitenkin suuresti nukketeatterin esityksistä. Lapset ovat kiitollisia katsojia ja uskollisia teatterin ystäviä, he mieltyvät helposti siihen mitä heille tarjotaan. Sivullisesta saattoi tuntua siltä, että nukketeatterissa on kaikki kunnossa: nukke–esityksiä lavastetaan, katsomo täyttyy yleisöstä ja katsojatkin ovat tyytyväisiä näkemäänsä.
Älykkäänä kunnianhimoisena johtajana Larionova tarttui heti alussa toimeen. Hän tahtoi motivoida henkilökunnan hyvän nykyaikaisen ohjelmiston luomiseen. 
Nuori teatterinjohtaja tutki kaikin puolin teatterin tilanteen. Hän rakensi suunnitelmansa luovuutta kannustavan uudistuksen varaan. Samanaikaisesti alettiin hakea nuoria nukkenäytelmien esittäjiä, lupaavia ohjaajia ja vaihtoehtoisia rahoituslähteitä, kun valtio oli käytännöllisesti katsoen lakannut rahoittamasta teatterintoimintaa 90–luvun lopusta pitäen. Nyt oli tavoitteena ensinnäkin lavastaa uusia nukke–esityksiä arvostetuille teatterifestivaaleille vietäviksi. Toiseksi nämä esitykset oli tarkoitettu niin lapsille kuin aikuisille. Kolmanneksi niiden tuli yltää sellaiselle tasolle, joka toisi korkeita kotimaisia ja kansainvälisiä teatteripalkintoja. 
Samanaikaisesti nukketeatterin tilat peruskorjattiin. Petroskoilainen nukketeatteri nousi varustetasoltaan Venäjän parhaiden teattereiden joukkoon. Sen käytössä on nykyään parasta ajanmukaista teatterikalustoa.
Rima oli korkealla, ja se antoi teatterilaisille intoa ja kehittymistahtoa. Teatterin ohjelmistoon tuli yllättäviä uutuuksia perinteisten nukkenäytelmien (Tuhkimo, Kissankoti, Kalevala– kuvaelmia) ja tavallisten kustannuksiltaan halpojen esitysten lisäksi jo kolmen vuoden päästä. 
Teatterinjohtaja Larionova pyysi uskaliaasti teatterityöhön nuoria, vasta aloitteleviakin taiteilijoita ja ohjaajia. Muutamat heistä olivat tuolloin vielä Pietarin teatteriakatemian opiskelijoita. He pursusivat luomisintoa ja rohkeita ideoita eikä heidän pyytämänsä työpalkat olleet teatterille ylivoimaisia. Uskallus kannatti.
Silloin syntyneistä esityksistä mainittakoon mm. Ruslan Kudašovin ohjaamat Hans Christian Andersenin satuun perustuva Pieni merenneito ja Nalle–Puhin seurassa, Artjom Makejevin ohjaama venäläiseen kansansatuun perustuva Rjaba–kana eli satu tavallisesta onnesta ja kultaisesta epäonnesta ja Aleksei Smirnovin ohjaama Kullatut otsat –näytelmä, joka perustuu Boris Šerginin satuun. Kullatut otsat on teatterin parhaita kappaleita.
Se on nähty monilta näyttämöiltä kotimaassa ja ulkomailla ja saanut useita palkintoja. Karjalan ansioitunut taiteilija Ljubov Birjukova on roolisuorituksestaan (Kapitolinan osa) palkittu Venäjän korkeimmalla Kultainen naamio –teatteripalkinnolla. 
Kullatut otsat
Aleksei Smirnovin ohjaama esitys on merkkipaalu Karjalan nukketeatterin tiellä. Se on tarina kahdesta näyttelijästä, jotka kiertävät kulkureina maata nukkenäytelmiään esittämässä. Kullatut otsat on nähty Kultainen naamio –festivaalilla Moskovassa, Petruška Suuri festivaalilla Jekaterinburgissa, sekä venäläisen taiteen ja elokuvan festivaalilla Nizzassa. Aleksandr Dovbnjan ja Ljubov Birjukovan esitys otettiin ihastuneesti vastaan kaikkialla. 
"Maalaistalon piha vesikaivoineen, jykevine portteineen ja kallistuneine aitoineen on lavastettu kaikkia yksityiskohtia myöten. Musiikkipuoli on suunniteltu yhtä huolellisesti. Siitä ovat vastanneet Aleksandr Leonov ja Olga Gaidamak. Laulun sanoitus on tarkkaan harkittua. Kaksi väsynyttä ihmistä, mies ja vaimo, tulevat pihalle. He laskevat raskaat kantamuksensa maahan. Pysähdys aloittaa esityksen. Naisen pääliina on pian purjeena kun tsaarin ruuhi — sanko — uiskentelee vesikaivossa. Sama sanko sinkoaa sitten taivaalle kurjen perässä ja pyörii siellä markkinakarusellina. Yksinkertaisia litteitä puunukkeja ilmestyy joukkona marionettinukkien viereen. Esitys kertoo tarinan tyhmästä tsaariperheestä ja seikkailija Kapitonista. Se on täynnä anekdootteja ja lystikkäitä keksintöjä, jotka kätkevät yllättävän jyrkän juonenkäänteen", teatteriarvostelija Aleksei Gontšarenko kirjoitti Valkokangas ja näyttämö –aikakauslehdessä. 
Hupaisassa ja traagisessa näytelmässä tuli hyvin esille kokeneiden nukketaiteilijoiden tekninen mestaruus ja tunteiden tulkintataito. Kaksi näyttelijää käsittelee yhteensä noin 20:tä männänvarsimarionettia. Se on vaativaa työtä.
Kullatut otsat on herättänyt ihastusta ulkomailla myös siksi, että esityksen puhepuoli on yhtä vahva kuin katsottava osa. "Šerginin satutyyli on kerrassaan nautinnollista", toimittaja ja teatteriarvostelija Anna Grinevitš huomautti. Herkullisen alkutekstin kääntäminen on ollut haasteellista työtä nukketeatterin ulkomaankiertueilla. 
Uutta vanhan lisäksi 
"Venäläinen nukketeatteri on eurooppalaisesta poiketen toiminut lähinnä puheen varassa. Sen menestykset ja epäonnistumiset ovat riippuneet pitkälle tekstin kirjallisesta laadusta", teatterintutkija Anna Nekrylova toteaa. — "Muunlaistakin ilmaisukieltä olisi jo aika käyttää." 
Teatteri on oppinut muunlaista ilmaisukieltä ulkomaanvierailuilla. Se on käynyt säännöllisesti kiertueilla ja festivaaleilla Espanjassa, Kreikassa, Suomessa ja Ruotsissa muutaman viime vuoden aikana. Lisäksi teatteri on järjestänyt mittavia festivaaleja omissa tiloissaan. Barents–alueen maiden nukketeatterifestivaali oli petroskoilaisten vuonna 2007 järjestämä merkkitapahtuma. 
Pietarin teatteriakatemian käynyt Natalia Pahomova nimitettiin Karjalan tasavallan nukketeatterin pääohjaajaksi maaliskuussa 2009. Kaksikymmentäseitsemänvuotiaasta Pahomovasta tuli Karjalan nuorin pääohjaaja. Tämä nimitys kuvasi sekin teatterijohtaja Larionovan uskaliaisuutta. 
Pahomovan elämäkerta on tavallisuudesta poikkeava. Hänen isänsä toimi sotalaivaston sukellusveneinsinöörinä, ja Natalia oli nelivuotias, kun heidän perheensä muutti perheenpään mukana Itä–Eurooppaan. Kymmenen vuotta Natalia Pahomova vietti ulkomailla Euroopassa. Siellä hän näki ensimmäistä kertaa nerokkaan Philippe Gentyn ohjaaman nukke–esityksen. Sen jälkeen Natalia tahtoikin ryhtyä nukketeatterin ohjaajaksi. Hän oli silloin kymmenvuotias. 
Eurooppalainen elämä vaikutti merkittävästi tulevan ohjaajan esteettisiin näkemyksiin. Hän oivalsi kuinka laaja on nukketeatterin ilmaisumahdollisuuksien kirjo. Ennen pääohjaajaksi nimittämistä hän oli ohjannut nukke–esityksiä Karjalan nukketeatterissa vuodesta 2006 pitäen. 
Pahomova on vienyt eteenpäin ohjelmiston uudistamista ottamalla siihen mukaan aikuisille tarkoitettuja nukkenäytelmiä. Hän on pyrkinyt saattamaan tämän kotimaan oloissa uuden idean Karjalan teatteriyleisön tietoisuuteen. "Neuvostoliitossa nukketeatteri kuului osana lapsille tarkoitettuun taiteeseen. Sen tehtävä oli opettava, kasvattava…", Anna Nekrylova toteaa. 
Pahomova ei opeta eikä kasvata katsojia. Teatteriohjaajana hän ei anna valmiita vastauksia asettamiinsa kysymyksiin. 
Niinpä Andersenin vähän tunnetun sadun pohjalta tehty Kehno poika –näytelmä panee ajattelemaan juuri aikuisten asioita: ihmisen haluttomuutta olla onnellinen, traagista luopumista suuresta maailmasta ihmisen oman pienen maailman ja joutavien tapojen hyväksi. Esitys on sanatonta eurooppalaiseen tapaan. 
Karel Čapekin teokseen perustuva Koirain satu on tarkoitettu pikemmin aikuisille katsojille. Natalia Pahomovan ohjaama esitys ylistää ihmisen yksilöllisyyttä, kykyä kuunnella omaa sisäistä ääntään ja ottaa unensa ja unelmansa vakavasti.
Pahomovan taiteelliset pyrkimykset ovat ulottuneet lapsille tarkoitettua ohjelmistoa pitemmälle. Hän on haaveillut tekevänsä muutakin kuin Kolme porsasta ja Seitsemän kiliä, jotka ovat aina miellyttäneet kotimaista yleisöä. Pahomova on tahtonut tehdä nukketeatteria myös aikuisille.
Kohti aamunkoittoa –niminen näytelmä on Pahomovan uusi työ. Se esitettiin Joensuussa viime syyskuussa. Suomessa lavastettu Punahilkka on tarkoitettu yli kahdeksanvuotiaille lapsille. 
Nukketeatteri on visuaalista taidetta
Nukketeatterin taiteilija Polina Tšufyreva suunnitteli tämän omaperäisen näytelmän nuket. Nämä steam–punk–tyyliset nuket edustavat nuoren taiteilijan luomistyön uutta vaihetta. Se on myös teatterin uusi kehitysvaihe.
Yleisö ei ollut aina suhtautunut suopeasti nukketeatterin uusiin visuaalisiin kokeiluihin. Nukketeatterin katsojat ovat yleensä konservatiivista yleisöä. Kokeilut osoittavat kuitenkin teatterin kehittyvän ja uudistuvan. E.T.A. Hoffmannin teokseen perustuva Pähkinänsärkijä ja hiirten kuningas on ollut kiistetty esitys. Toiset ovat kehuneet ja toiset arvostelleet tätä nukkenäytelmää, jonka saksalainen Christian Glocner ohjasi. Nuket ilman käsiä, päät ilman vartaloa — tämä on ollut tavatonta kotimaisille katsojille. Kiistanalaisuus todisti kuitenkin luovaa etsintää, taiteen aitoutta. 
Vladimir Nabokovin tekemään Lewis Carrolin kirjan käännökseen perustuva Liisa ihmemaassa –nukkenäytelmä on ollut visuaalisesti merkittävä. Se syntyi tunnetulta venäläiseltä ohjaajalta yhteistyönä lahjakkaan pietarilaisen taiteilijan Anna Viktorovan kanssa. 
Carrolin kertoma tarina on täynnä ihmeitä ja yllättäviä käänteitä, absurdeja tilanteita ja outoja hahmoja. Viktorova on tunnetun nukketeatteritaiteilijan ja –kirjoittajan Rezo Gabriadzen oppilas. Hän on välittänyt erinomaisen hyvin Carrolin sadun viehätyksen. Nukke–esitys on ihme joka lumoaa katsojan. 
Nukketeatteri on uskollinen lasten ystävä 
Nukketeatterin luovat kokeilut 75–vuotispäivänsä kynnyksellä eivät ole mitätöineet aikaisempaa kokemusta toiminnassa lasten hyväksi. Viiden viime vuoden aikana on lavastettu muutama hyvä perinteinen nukkenäytelmä teatterissa. Sellaisia ovat tunnetun venäläisen ohjaajan ohjaamat Aladdinin taikalamppu ja Lumikuningatar, Aleksei Smirnovin ohjaama Krošetška–Havrošetška –marionettiesitys venäläisen kansansadun sovituksena, Vladimir Makinin ohjaama Utelias norsunpoikanen. Ihmeellinen aapinen ja Teremok ovat nuorimmille katsojille tarkoitetut esitykset, joita valmistellaan parhaillaan. 
Ljubov Vasiljeva tuli Karjalan nukketeatterin johtajaksi maaliskuussa 2009. Hän on kokenut teatterinjohtajana. Hänen johtamanaan nukketeatteri on ehtinyt käydä mm. esiintymisvierailuillaan Espanjassa ja Virossa ja Barents–alueen nukketeatterifestivaalilla Suomessa. Karjalan nukketeatteri kuuluu Venäjän kymmenen parhaan nukketeatterin joukkoon. Se tunnetaan ja sen esityksistä pidetään kotimaassa ja ulkomailla. Teatteri aikoo pitää riman yhtä korkealla jatkossakin.
"Tahdomme elää ikuisesti kunhan kaikki on kunnossa", petroskoilaiset nukketeatteritaiteilijat sanoivat teatterin juhlissa viisi vuotta sitten.
"Kaikki on vasta alkamassa 75 vuoden iässä!", tuntuu olevan nykyisen juhlinnan motto.

Snežana Slepkova


В СЕМЬДЕСЯТ ПЯТЬ ВСЕ ТОЛЬКО НАЧИНАЕТСЯ
Заметки о последнем десятилетии театра кукол накануне очередного юбилея
Революция в театре
В начале 2000-х театр кукол Республики Карелия пережил маленькую, локальную, но настоящую революцию. Лидером революционных перемен в театре стала Елена Ларионова - человек молодой, но уже имеющий опыт работы в карельских учреждениях культуры и администрирования.  В 2002 году она была назначена директором театра кукол, который через три года готовился отметить семидесятилетие.
Созданный в 1935 году некогда самодеятельными актерами петрозаводского ТЮЗа Алексеем Коганом, Клавдией Горожанкиной, Валентиной Козловой, Зоей Пергамент и др. (некоторые из которых прошли школу у самого авторитетного в то время кукольника Сергея Образцова), театр за долгие десятилетия пережил множество истинных взлетов и неизбежных падений. А к очередному юбилею – первому юбилею нового века и даже тысячелетия - должен был обрести новое современное лицо.
К моменту прихода Ларионовой  вверенное ей учреждение представляло из себя классический кукольный театр, ориентированный в основном на детскую аудиторию – такой, каких много в провинциальной России. 
Умный и амбициозный менеджер Ларионова буквально с первых дней работы в театре взяла быка за рога. Она понимала, что без заинтересованности коллектива актуальный репертуар не создать. 
 С  подачи Елены Геннадьевны начался поиск молодых актеров-кукольников, в которых нуждался коллектив, перспективных режиссеров и возможности альтернативного финансирования новых спектаклей (которое со стороны государства в конце 90-х годов практически прекратилось). И все это - на фоне капитального ремонта здания театра кукол, в результате которого обновленный театр превратился в одну из самых современных, оснащенных по последнему слову театральной техники площадок России. 
Уже через три года в репертуаре театра вместо привычных возобновленных кукольных спектаклей (таких как «Золушка», «Кошкин дом», «Картины Калевалы») или простеньких постановок, сделанных со старыми куклами «за три копейки», появились неожиданные современные спектакли.
В качестве привлеченных авторов – художников и режиссеров – Ларионова не побоялась пригласить как молодых перспективных, так и вовсе еще начинающих творцов, некоторые из которых являлись студентами Санкт-Петербургской театральной академии. Эти люди были полны энтузиазма, новых идей, и в то же время только они на этом этапе и были театру « по карману».  И риск оправдал себя. 
Среди интереснейших  работ «нового времени» стоит отметить несколько: постановку талантливого режиссера Руслана Кудашова «Русалочка»  сказки Ганса Христиана Андерсена и его же «Прогулки с Винни-Пухом» Алана Милна; спектакль Артема Макеева, поставленный в расчете на начинающих  актеров театра как остроумная вариация на тему русской народной сказки « Курочка Ряба, или Сказка простом счастье и  золотом несчастье»,  и, конечно же,  ставшую одним из лучших спектаклей современного репертуара постановку Алексея Смирнова  сказки Бориса Шергина «Золоченые лбы».
Последний спектакль побывал на самых престижных театральных площадках страны и зарубежья был отмечен высокими профессиональными наградами. В частности, заслуженная актриса Карелии Любовь Бирюкова за роль Капитолины за работу в этом спектакле  получила в 2007 году «Золотую маску» в номинации «Лучшая женская роль».
«Золоченые лбы» 
Работа Алексея Смирнова стала настоящей вехой в жизни театра. Спектакль о двух бродячих актерах, которые ходят по городам-по весям и рассказывают кукольные истории, побывала и на фестивале «Золотая маска» в Москве, и на международном фестивале «Петрушка Великий» в Екатеринбурге, и в Ницце, на фестивале русских искусств и кино. И повсюду игра Александра Довбни и Любови Бирюковой вызывала неизменный восторг и публики, и критики:
Помимо закрученной многослойной – и смешной, и трагичной,- истории спектакль продемонстровал  виртуознейшую техническую и эмоциональную работу опытных артистов театра. На них двоих приходится около 20 кукол довольно сложной системы кукловождения -   штоковой марионетки.
«Золоченые лбы» восхитили за границей  еще и тем, что, вопреки  ожиданиям европейцев, чей театр кукол традиционно ориентирован на визуальный ряд, блистательно «отработали» русскую традицию театра вербального.
Новое плюс старое
 «Действительно, русский (советский) театр кукол всегда отличался от европейского  тем, что преимущественно был театром разговорным. И значительная часть успеха или неуспеха определялась его литературной составляющей» – отмечает историк театра кукол, театровед Анна Некрылова.  – « Но пора пользоваться и другим художественным языком».
 «Другой художественный язык» труппа обрела  на фестивалях и гастролях, куда теперь театр стал выезжать регулярно. За несколько лет труппа побывала в Испании, Греции, Финляндии, Швеции, на многочисленных российских и международных фестивалях. Более того, театр стал принимать масштабные фестивали на своей площадке. Одним из самых значительных событий 2007 года стал Международный фестиваль театров кукол Баренцрегиона, организатором которого стал Театр кукол Республики Карелия. 
 А в  марте 2009 года в должность главного режиссера  Театра кукол Республики Карелия вступила выпускница Санкт-Петербургской Театральной Академии Наталья Пахомова, которая в свои двадцать семь лет стала самым молодым главным режиссером Карелии. 
И этот факт  также свидетельствовал о недюжинной смелости руководителя театра Елены Ларионовой, которая за три года до этого события разглядела в молодой никому не известной выпускнице талантливого дерзкого созидателя и предложила ей сотрудничество с театром. 
Правда, биографию вчерашней студентки Натальи Пахомовой обычной не назовешь. Существенно в ней то, что в четыре года Наталья переехала с мамой, братом и отцом – военным инженером-подводником – в Восточную Европу, и где провела лучшие десять лет детства.
Именно в Европе Наталья решила стать режиссером – когда в «сопливом», по ее словам, возрасте  увидела представление Филиппа Жанти, живого признанного  гения  театра кукол.
Европейская «прививка» самым благотворным образом сказалась сначала на эстетических воззрениях будущего режиссера, которая осознала неисчерпаемые возможности театра кукол как искусства прежде всего визуального. А затем - и на коллективе Театра кукол РК, с которым Наталья Пахомова начала работать как постановщик с 2006 года. 
Именно Пахомова стала активно продвигать идею Театра кукол для взрослых в сознание карельского зрителя, который, как и российский зритель в целом, еще не готов к восприятию «серьезных», «взрослых» спектаклей в театре кукол. 
Как опять же отмечает театральный историк Анна Некрылова  «в СССР театр кукол был прописан в области детской культуры, искусства для детей, с закономерно вытекающей из этого функцией образовавтельной, воспитательной…»
Пахомова же в своих работах не предлагает  готовых ответов. 
В частности, один из ее «взрослых» пластических  спектаклей по малоизвестной сказке Ганса Христиана Андерсена «Скверный мальчишка» просто приглашает задуматься о вещах недетских: например, – об иррациональном нежелании человека быть счастливым, о трагическом отказе от огромного мира в пользу  своего тесного мирка и ненужных привычек. А «Собачья сказка» по произведению Карела Чапека (также адресованная  скорее взрослому зрителю) в постановке Натальи Пахомовой превратилась в гимн индивидуальности, умению слышать свой собственный голос и … серьезно относится к снам и фантазиям.
Амбиции Натальи Пахомовой еще со студенчества простирались далеко за пределы классического детского репертуара. Она не готова посвятить весь свой творческий век  знаменитым и очень востребованным «Трем поросятам» и «Семерым козлятам», которые в российском театре кукол, кстати, всегда идут с аншлагами. Может, поэтому е и постановки для самых маленьких всегда полны приветов и легких реверансов в сторону взрослого человека. 
Одна из последних ее работ – еще один пластический   спектакль «До рассвета», поставленный и сыгранный в сентябре этого года на площадке театра из Йоэнсуу . «Punahillka»  (Финляндия) и адресованный детям с восьми лет, утверждает жажду любого человека быть понятым и принятым. Работа  с восторгом был прията финской публикой.
Театр кукол – искусство визуальное
Кукол к этому необычному спектаклю придумала художник театра кукол Полина Чуфырева. Выполненные в радикальном стиле steam-punk они обозначили новый этап творчества  молодой художницы, которая десять лет назад начинала в театре с цветочков-зайчиков и ежиков. Это и новый этап в развитии самого театра. 
Визуальные эксперименты театра кукол последних лет не всегда принимаются зрителем «на ура», ведь у театра кукол, может быть, самый консервативный зритель. Но эти эксперименты  и есть главный признак  того, что театр  живой, развивающийся, ищущий. Спектакль  по сказке Гофмана «Щелкунчик и мышиный король» в постановке немецкого режиссера Кристиана Глоцнера, ученика знаменитого кукольника из Тюбингена Франка Зонле (переговоры о сотрудничестве с которыми велись несколько лет),  как раз стал таким  спорным проектом.  «Щелкунчик»  вызвал у зрителей бурю самых разнообразных эмоций: от крайнего неприятия до полного восторга. Куклы без рук, головы  персонажей без тел – нет, к такому наш  зритель еще не привык. Но эта редкая по неоднозначности для кукольных спектаклей  реакция зрителя  – свидетельство поиска, а значит – полноценности искусства.
Одним из самых впечатляющих спектаклей театра именно в визуальном смысле стала работа известного российского режиссера Александра Борока в содружестве с известной  петербуржской художницей и руководителем  театра «Кукольный формат» Анной Викторовой. Это  спектакль по сказке Льюиса Кэрролла «Аня в стране чудес».
История Кэрролла построена  на чудесах и превращениях, в ней много абсурдных ситуаций, странных персонажей. Художнице Анне Викторовой с блеском удалось передать всю прелесть этой знаменитой сказки в необычной сценографии и очень смешных куклах. Зритель выходит из зала очарованный, завороженный чудом, которому только что стал свидетелем. 
Театр кукол по-прежнему верен маленькому зрителю
Творческие поиски театра накануне нового, семидесятипятилетнего юбилея вовсе не отменяют опыта, накопленного за три четверти века и посвященного в первую очередь маленькому зрителю. За последние пять лет в театре поставили несколько традиционных, спектаклей:  известный российский режиссер Николай Боровков создал «Волшебную лампу Аладдина» и «Снежную королеву», Алексей Смирнов   поставил грустную марионеточную историю по русской сказке «Крошечка-Хаврошечка», Владимир Макин  –  киплинговского «Любопытного слоненка», к постановке готовятся спектакли для самых маленьких «Чудо-азбука» и «Теремок». 
С марта 2009 года театр кукол возглавила Любовь Васильева, имеющая большой опыт руководства театром. Уже при ней  театр кукол  успел съездить на гастроли в Испанию, Эстонию, побывал на фестивале театров кукол Баренцрегиона в Финляндии и на престижном российском фестивале «Петрушка Великий». Любовь Николаевна  приняла из  рук Елены Ларионовой театр, вошедший в последние годы в обойму лучших российских театров кукол. Его любят, знают и ждут – в России и за границей.  К приятному осознанию этого статуса, к такой репутации коллектив  театра успел привыкнуть. Оттого на новом руководителе лежит дополнительная ответственность – не опустить бы высокую планку. 
«Мы собираемся жить вечно, пока все идет хорошо!» - заявляли пять лет назад на праздновании юбилея петрозаводские кукольники. 
Судя по настроениям накануне нового юбилея, который театр отмечает 15 декабря 2010года,  новым заявлением коллектива станет: «В семьдесят пять все только начинается!» 

Снежана Слепкова